Tagi:

spokój

mbsr kurs redukcji stresu edycja 2026 stress reduction

MBSR – KURS REDUKOWANIA STRESU W OPARCIU O MINDFULNESS

by Magdalena Grzesło 04/01/2026

Autor: Magdalena Grzesło

MBSR (ang. Mindfulness Based Stress Reduction) to 8-tygodniowy program redukcji stresu oparty o rozwój uważności. Został opracowany w latach 70-tych przez profesora Jona Kabat-Zinna i jego zespół w Klinice Redukcji Stresu na Uniwersytecie Medycznym w Worcester, Massachusetts (USA).

Kursy prowadzone są na całym świecie przez certyfikowanych nauczycieli wg oryginalnego programu i przy zachowaniu ustalonych pierwotnie standardów. To świecka metoda edukacyjna, która łączy techniki medytacji z naukowym dorobkiem psychologicznym. Jest niezależna od wiary czy ideologii.

MBSR opiera się na badaniach naukowych wykazujących jego skuteczność w poprawie umiejętności koncentracji, redukcji stresu i większej odporności na negatywne emocje.

CZY TEN KURS JEST DLA MNIE?

Kurs przeznaczony jest dla osób dorosłych bez względu na wiek, etap życia czy sprawność fizyczną. Szczególnie polecany jest dla tych, którzy doświadczają w życiu nadmiernego stresu związanego z przeciążeniem zadaniami, presją czasu, czy obecnym stale napięciem.

PRAKTYKOWANIE UWAŻNOŚCI WSPIERA:

➡️ w radzeniu sobie ze stresem wywołanym różnymi sytuacjami życiowymi jak utrata lub zmiana pracy, utrata bliskiej osoby, trudności w relacjach, rozwód, starzenie się, choroby, wypalenie zawodowe.

➡️ w radzeniu sobie z cierpieniem, przewlekłym bólem, wahaniem nastroju, bezsennością

➡️ w poprawie jakości życia dla osób pragnących świadomego, zdrowego, radosnego życia, zachowując równowagę pomiędzy sferą zawodową i prywatną

➡️ osoby pracujące w służbie zdrowia, szkolnictwie, w placówkach szkolno-wychowawczych

JAKIE KORZYŚCI MOGĘ UZYSKAĆ?

✅ Obniżenie fizycznych i psychicznych symptomów stresu

✅ Poprawę nastroju i polepszenie zdrowia

✅ Radzenie sobie z trudnymi emocjami

✅ Większą świadomość swojego ciała i jego zasobów

✅ Zdolność do respektowania własnych granic

✅ Poprawę relacji z otoczeniem dzięki świadomej komunikacji

✅ Umiejętność radzenia sobie z bólem

✅ Poprawę zdolności koncentracji

✅ Wzrost samooceny i akceptacji siebie

JAK PRZEBIEGA KURS?

Czas trwania kursu to 8 tygodni, w trakcie, których odbędzie się:

🟡 8 spotkań każde po 2,5h dydaktyczne /można dołączyć stacjonarnie lub online lub hybrydowo/

🟡 warsztat praktyki medytacji „Dzień Uważności”

🟡 praktyka własna uczestnika kursu w oparciu o udostępnione materiały

TEMATY KOLEJNYCH SESJI:

Spotkanie 1: Pierwszy smak uważności

Spotkanie 2: Autopilot i umysł początkującego

Spotkanie 3: Uważna praca z ciałem

Spotkanie 4: Zrozumieć stres

Spotkanie 5: Myśli to tylko myśli

Spotkanie 6: Uważna komunikacja w relacjach

Spotkanie 7: Zadbaj o siebie, nikt nie zrobi tego lepiej

Spotkanie 8: Uważne życie w pełni

TERMINY SPOTKAŃ

8 spotkań w środy 19:30-22:00 rozpoczynając od 18 lutego 2026.

18.02; 25.02; 04.03; 11.03; 18.03; 25.03; 1.04, 15.04

Dzień Uważności w dniu 12.04 / godziny 10.00-16.00

GDZIE BĘDĄ ODBYWAĆ SIĘ SPOTKANIA?

Centrum Rozwoju Moc Kreacji, ul. Gen. Karcza 11, Kraków

/można dołączyć stacjonarnie lub online lub hybrydowo/

CO OTRZYMAM W RAMACH KURSU?

✅ Komplet profesjonalnych materiałów edukacyjnych na każdą sesję

✅ Nagrania praktyk medytacyjnych do samodzielnej praktyki

✅ Wsparcie nauczyciela, doświadczonego praktyka uważności

✅ Zaświadczenie o ukończeniu kursu MBSR (pod warunkiem ukończenia go w całości)

ILE TO KOSZTUJE?

Kurs MBSR to doskonała inwestycja w Twoje zdrowie, samopoczucie, zrównoważone życie

Koszt udziału: 1199 zł

KTO PROWADZI KURS?

Magdalena Grzesło certyfikowana nauczycielka praktyk Mindfulness i prozdrowotnego programu MBSR – Mindfulness Based Stress Reduction, którego autorem naukowym jest Jon Kabat Zinn. Certyfikat i rekomendację uzyskała w procesie edukacji w Polskim Instytucie Mindfulness, którego partnerem merytorycznym jest The Institute for Mindfulness Based Approaches (IMA). Autorka bloga o Sztuce Uważnego Życia https://bemindfulness.pl, wieloletnia praktyczka medytacji, organizatorka kursów i warsztatów rozwojowych, instruktorka jogi.

CHCĘ WZIĄĆ UDZIAŁ, CO DALEJ?

Napisz do mnie, kierując swoje zgłoszenie udziału albo wszelkie pytania, wątpliwości.

Chętnie na nie odpowiem.

Mail: kontakt@bemindfulness.pl

Mobile: +48 516 375 707

Zapraszam do wspólnych doświadczeń,

Magdalena Grzesło

04/01/2026 0 comments

FILARY UWAŻNOŚCI

by Magdalena Grzesło 05/06/2024

Autor: Magdalena Grzesło

Filar. Rodzaj konstrukcji, na którym wspiera się ciężar sklepienia. Im więcej filarów, tym konstrukcja jest solidniejsza i może „więcej unieść”.

To definicja budowlana, ale i w praktyce uważności takie filary występują. Nie są z cegły rzecz jasna. To przyjęcie w umyśle określonej postawy służące podtrzymaniu efektów praktyki.

🧘🏻 nieosądzanie
🧘🏻 cierpliwość
🧘🏻 umysł początkującego
🧘🏻 zaufanie
🧘🏻 bezwysiłkowość
🧘🏻 akceptacja
🧘🏻 odpuszczanie

Możesz odnieść wrażenie, że to postawy trudne a nawet Ci obce. Jeśli tak jest, spokojnie. Wszystko jest z Tobą w porządku. Przy regularnej, codziennej praktyce cały proces ich „przyjęcia w siebie” odbywa się bez większego wysiłku z Twojej strony.

Te siedem filarów podejścia do praktyki wzajemnie się przenikają. Pielęgnowanie jednej z tych postaw prowadzi do ugruntowania kolejnej, ta do kolejnej i dalej do kolejnej, tworząc w ten sposób solidny fundament, na którym możemy oprzeć naszą praktykę medytacyjną.

NIEOSĄDZANIE

Jaka jest/była Twoja pierwsza reakcja na zdjęcie powyżej?

Nieładne, brzydkie, smutne albo brudne?…

Oceniamy wszystko, co tylko otrze się o nasze zmysły. Ludzi mijanych na ulicy, pomieszczenie, w którym się znajdujemy, zapach z chińskiej knajpki, posty, relacje na social mediach czy grę piłkarzy w trakcie meczu. Oceniamy także samych siebie i to często bardziej surowo niż otoczenie.

Zwykle jesteśmy uwikłani w nieprzerwany strumień osądów i automatycznych reakcji na bodźce zewnętrzne i wewnętrzne. To tylko pułapka umysłu. Etykietuje, kategoryzuje i nastawia nas do żywego doświadczenia. Odbierając tym samym jego pełnię.

Wzbudza fale emocji czyniąc nas niezadowolonym, zalęknionym lub zniechęconym. Tracimy w ten sposób wewnętrzną równowagę i spokój.

Uważność wypiera tworzenie własnych konceptów, opinii, sympatii czy antypatii. Jest doświadczeniem tego, co dzieje się teraz, bez osądu, bez nadawania znaczenia czy wartości.

Jest jak jest, nie musi być inne, nie jest ani gorsze, ani lepsze, nie jest „żadne”. Po prostu jest. To pozwala odbierać rzeczywistość bez zniekształceń wynikających z naszych poglądów.

Ale taką postawę wypracowuje się stopniowo, bez pośpiechu, bez presji.

Gdy orientujemy się, że umysł pogrąża się w osądzaniu, nie powstrzymuj go. Wpadniesz ponownie w kołowrotek myślotoków.

Wystarczy być świadomym, że to się dzieje i kontynuować obserwację wszystkiego, co się pojawia. Także tych pojawiających się osądzających własnych myśli. Bez podążania za nimi czy wpływania na nie. Pomocne może być także skierowanie całej uwagi na obserwację oddechu.

Jeżeli mówicie dorosłym „widziałem dom z czerwonej cegły, z geranium w oknach i gołębiami na dachu” – nie potrafią sobie wyobrazić tego domu. Trzeba im powiedzieć: Widziałem dom za milion. Wtedy krzykną; „Jaki to piękny dom”.

/Antoine de Saint-Exupery, Mały Książę/

CIERPLIWOŚĆ

Chłopiec stał przez długi czas, bacznie obserwując wysiłki motyla. Jego dotychczasowe mieszkanko rozpękało się milimetr po milimetrze, a przez pęknięcie na powierzchni kokonu coraz wyraźniej było widać cienisty meszek na skrzydłach.

Nagle motyl zastygł, chłopcu wydało się, że opadł z sił, zaprzestał walki, poddał się. Niewiele myśląc, postanowił, że mu pomoże. Powoli, bardzo ostrożnie, za pomocą maleńkich nożyczek, przeciął kokon. Motyl z łatwością wyślizgnął się ze swojej pułapki, jednak… nie zerwał się do lotu. Jego skrzydła były pogniecione, a on sam zbyt słaby.

Chłopiec nie rozumiał, co się stało. „Dlaczego nie rozwinie skrzydeł i nie poleci?” – niecierpliwił się. Skrzydła motyla nigdy nie uniosły go w podniebny lot. Motyl cale swoje życie spędził, czołgając się.

Ten mały chłopiec nie wiedział, że natura celowo umieściła larwę motyla w ciasnym kokonie, że proces wyswobodzenia się musi być powolny, niespieszny.

Czas jest potrzebny po to, by specjalne substancje chemiczne, dzięki którym będzie mógł latać, przedostały się do skrzydeł motyla.

*na podstawie opowiadania Henry’ego Millera „Why the butterfly died”

Człowiek, aby wyjść na świat z łona matki jako samodzielna istota potrzebuje dziewięciu miesięcy. Wiosna nie nadejdzie zaraz po jesieni, a żeby nastał dzień, potrzeba kilku godzin nocy. Wszystko ma swój czas a niecierpliwość nie przyspieszy procesu.

Szybkie tempo życia pobudza w nas niecierpliwość. Chcemy szybkich efektów, czujemy się rozdrażnieni, jeśli nie odnotowujemy szybkich postępów w działaniu. To potęguje napięcie, stawia organizm w stan alarmowy, pobudza hormony stresu. Cierpimy.

Kiedy praktykujemy medytację pielęgnujemy cierpliwość wobec własnego ciała i umysłu. Zatrzymujemy się w bieżącej chwili uświadamiając sobie, że bogactwo chwil nie polega na wypełnianiu ich aktywnością czy jeszcze większą dawką myślenia.

Wszystko ma swój czas…

UMYSŁ POCZĄTKUJĄCEGO

Co to takiego?

Zaobserwuj dzieci w zabawie. One całą swoją uwagę skupiają tylko na tym czym zajmują się w danej chwili. Ich głowa nie wykonuje wtedy skomplikowanych wycieczek w przeszłość, nie planuje co by było, gdyby. Doświadczają tego, co teraz jest ich udziałem z pełnym zaangażowaniem umysłu w bieżącą chwilę.

Podobnie z poznawaniem świata. Małe dzieci badają świat wszystkimi zmysłami biorąc przedmioty nie tylko w rękę, ale i do buzi a niektóre wkładają je nawet do nosa (tego nie rekomenduję jednak). Każde zdarzenie jest dla nich świeże, nowe. Eksplorują świat bez uprzedzeń i oczekiwań. Z otwartym, czystym umysłem i niewiedzą podchodzą do każdego wydarzenia.

Zatracamy te umiejętności dorastając. Praktyka uważności pomaga je odkryć na nowo. Otwarty umysł pozwala nam zachować chłonność wobec naszych możliwości i nie pozwala nam utknąć w koleinach własnych kompetencji, zbudowanych często na przekonaniu, że wiemy więcej niż w rzeczywistości.

Przytoczę tutaj cytat japońskiego mistrza zen „W umyśle początkującego jest wiele możliwości, w umyśle eksperta – [tylko] parę” (Rosi Suzuki).

Wiem, że nie wiem. To sedno początkującego umysłu. W zachodniej kulturze uczy się nas, że nie wiedzieć to wstyd. Krępujemy się przyznać, że nie posiadamy dostatecznej wiedzy na jakiś temat. Czy to nie ogranicza naszych doświadczeń? Nawet do bardzo „znanego” możemy podejść z umysłem początkującego. Każdy wynalazca, naukowiec zaczynał przecież od „nie wiem”, zanim wykrzyknął „eureka”.

ZAUFANIE

Zaufanie to przeciwieństwo pewności. To odwaga do posłuchania swojej intuicji.

A czym jest intuicja?

Wewnętrznym głosem, odczuciem z ciała, reakcją zmysłów na bodziec. To jak z nieprzyjemnym zapachem, który powstrzymuje nas przed zjedzeniem nieświeżego posiłku.

Tylko, że głosu intuicji nie usłyszysz w miejskim hałasie, wśród miliona bodźców czy muzyce ciągle słuchanej na słuchawkach. Nie poczujesz jej, kiedy tracisz kontakt z ciałem, bo cała Twoja uwaga jest w głowie, zatopiona w myślach.

Intuicja komunikuje się „szeptem”, którego możesz doświadczyć:

w ciszy, kiedy wyłączysz rozpraszacze zmysłów
w medytacji, kiedy skierujesz całą uwagę do siebie wewnątrz
w praktyce jogi, kiedy skupiasz uwagę na doznania płynące z wewnątrz ciała
w obserwacji reakcji swoich zmysłów na bodziec

Oczywiście ten „szept” to tylko metafora. To bardziej odczucia z ciała. Twoje ciało zna wszystkie odpowiedzi.

W świecie pełnym rozpraszaczy bardziej ufamy zewnętrznym autorytetom niż własnej mądrości. Zagłuszamy siebie wewnątrz. Przewodnicy, nauczyciele, książki mogą dawać pewne wskazówki, sugestie, ale nie zwolnią nas z odpowiedzialności za bycie sobą.

Praktyka uważności wspiera postawę zachowania otwartości i chłonnego umysłu. Im bardziej pielęgnujemy w sobie tą ufność, tym łatwiej będzie nam pokładać większą ufność w innych ludziach.

Ufaj…

BEZWYSIŁKOWOŚĆ

Ze sklepu jubilerskiego wyszedł młody człowiek. Właśnie dla swojej ukochanej kupił pierścionek zaręczynowy.

Jego przyszła narzeczona mieszkała z rodzicami po drugiej stronie miasta nad brzegiem rzeki Trzymając kurczowo w ręku zawiniątko, pobiegł w stronę rzeki, Po drodze stwierdził, że będzie szybciej, gdy przejdzie po grobli.

Nagle pośliznął sę, a zawiniątko wpadło do wody. Niewiele myśląc, rzucił się w nurt rzeki Szukał wszędzie, bliżej, dalej, przewracał kamienie, kopał rękami w błocie. Wszystko na marne.

Jego szamotanina sprowadziła nad brzeg kilka osób. Widząc, jak się szarpie, ludzie zaczęli nawoływać, by się uspokoił, usiadł. Weź głęboki oddech, uspokój się, wołali.

On jednak ich nie słyszał, w dzikim szale nadal szukał pierścionka Ludzie znów zaczęli krzyczeć, to nic nie da. Przestań się miotać. Daj spokój!

W końcu młodzieniec posłuchał ich. Usiadł na brzegu grobli i pochylił głowę, wpatrując się w nurt rzeki.

Pomału mętna, wzburzona po jego poszukiwaniach woda stawała się coraz bardziej przejrzysta. Nagle, tuż przy swojej stopie, zobaczył coś połyskującego! Pochylił się, zanurzył dłoń i … wyłowił pierścionek. Szczęśliwy pobiegł do swojej ukochanej. /Afrykańska opowieść ludowa/

Niemal wszystkim naszym działaniom nadajemy cel, coś zdobywamy, do czegoś dążymy. Często i siadając do medytacji budujemy oczekiwania: teraz się zrelaksuję, wyciszę, dostanę wgląd. I paradoksalnie wywierając presję na nasz umysł zamiast relaksu wzmagamy stres, zamiast wyciszenia budujemy napięcie albo narażamy się na frustrację, kiedy wgląd nie przychodzi.

Takie podejście nie sprzyja praktyce uważności, która polega na zaangażowaniu uwagi w bieżące wydarzenia. Siadasz do medytacji, siadaj do medytacji, kiedy czujesz ból, bądź z tym bólem a nie obiecuj umysłowi, że go zwalczysz. Bądź z tym co jest, nie zaklinaj rzeczywistości, nie kreuj. Przyglądaj się temu, co się pojawia. Nie oceniaj, nie nadawaj znaczenia. Nie ma potrzeby czegoś z tym robić.

W medytacji najlepszym sposobem osiągania celów jest porzucanie wysiłku zmierzającego do ich osiągania. Celem jest droga a nie punkt mety.

Gdziekolwiek jesteś, po prostu bądź.

AKCEPTACJA

Marnujemy mnóstwo energii, negując to, co i tak się już wydarzyło. Próbujemy wymusić bieg zdarzeń zgodny z naszymi oczekiwaniami, co jedynie podnosi poziom napięcia.

Akceptacja nie oznacza, że musimy wszystko polubić albo przyjąć bierna postawę wobec wszystkiego, co nas spotyka, lub zrezygnować ze swoich zasad i wartości.

Nie oznacza, że jesteśmy zadowoleni z sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy albo że zobojętnieliśmy do tego stopnia, że tylko wzruszamy ramionami.

Nie znaczy, że powinniśmy zaprzestać uwolnienia się od autodestrukcyjnych nawyków albo porzucić pragnienie zmiany i rozwoju. I że powinniśmy tolerować niesprawiedliwość, unikać zaangażowania w sprawy otaczającego nas świata.

Nie chodzi wcale o bierną rezygnację.

Akceptacja oznacza po prostu to, że prędzej czy później musimy przystać na postrzeganie rzeczy takimi, jakie są. Takie podejście przygotowuje grunt pod odpowiednie działanie niezależnie od tego, co akurat się dzieje.

Jeśli będziemy jasno widzieć rozwój sytuacji, nie pozwalać, by nasza percepcję przyćmiły samolubne osady, pragnienia, lęki i uprzedzenia, znacznie lepiej zorientujemy się, co się dzieje, a potem podejmiemy działania zgodnie z wewnętrznym przekonaniem.

W praktyce medytacji pielęgnujemy akceptację, przyjmując każdą chwilę taką, jaka się pojawia i spoczywając w niej całym sobą. Staramy się nie narzucać swoich koncepcji na temat tego, co powinniśmy czuć, myśleć czy widzieć w danym doświadczeniu.

Zamiast tego staramy się przywoływać chłonny umysł i otwartość wobec wszystkiego, co czujemy, myślimy i widzimy oraz akceptować to.

ODPUSZCZANIE

Podobno w Indiach istnieje wyjątkowo sprytny sposób łapania małp. Myśliwi wycinają w kokosie otwór na tyle mały, żeby małpa mogła włożyć przez niego tylko łapę. Potem z drugiej strony wiercą dwa jeszcze mniejsze otwory, przewlekają przez nie drut i zostawiają kokos pod drzewem, mocując go do pnia. Następnie do kokosa wsuwają banana i chowają się. Małpy schodzą i wkładają łapę do kokosa, żeby chwycić banana. Dziura w kokosie jest wycięta tak przemyślnie, że małpa może wsunąć do środka łapę, ale nie może jej wyjąć, mając zaciśnięte palce. Aby uciec, małpa musi po prostu puścić banana. Ale nie chce.

Jesteśmy inteligentnymi istotami, a jednak nasz umysł często zastawia na nas bardzo podobna pułapkę. Dlatego rozwijanie postawy odpuszczenia czy też wolności od przywiązania ma fundamentalne znaczenie w praktyce medytacji.

Gdy zaczynamy zwracać uwagę na nasze wewnętrzne doświadczenia, szybko odkrywamy, że istnieją pewne myśli, uczucia i sytuacje, do których umysł najwidoczniej chce przylgnąć. Jeśli są przyjemne, staramy się te myśli, uczucia i sytuacje przedłużyć, przeciągnąć albo przeżyć ponownie. Podobnie istnieje też wiele myśli, uczuć i przeżyć, których próbujemy się pozbyć albo przed nimi uciec, ponieważ są nieprzyjemne, bolesne lub przerażające, więc się przed nimi bronimy.

W praktyce medytacji celowo hamujemy skłonność do lepszego traktowania jednych aspektów naszych doświadczeń i eliminowania innych. Zamiast takiej selekcji pozwalamy, by nasze przeżycia płynęły w takiej postaci, w jakiej się pojawiają i obserwujemy je chwila po chwili.

Puszczanie” jest sposobem na to, by pozwolić rzeczom być, lub też akceptowaniem ich w naturalnej postaci.

Kiedy zauważamy, że nasz umysł staje się łapczywy wobec jednych doznań, a inne odpycha, przypominamy sobie, by umyślnie pohamować te odruchy i zobaczyć, co się stanie, gdy to zrobimy. Już nie podążamy za nimi ani chwili dłużej. Pozwalamy im zaistnieć, być a robiąc to, pozwalamy im odpłynąć. Gdy pojawiają się myśli dotyczące przeszłości lub przyszłości, „puszczamy” je również. Po prostu przyglądamy się im pozostając w czystej świadomości.

Źródła:

J.Kabat-Zinn „Życie piękna katastrofa”, „Praktyka uważności dla początkujących”, „Gdziekolwiek jesteś, bądź”

05/06/2024 0 comments

Zdrowie

DEPRYWACJA SENSORYCZNA – FLOATING

by Magdalena Grzesło 09/01/2023

Autor: Magdalena Grzesło

Chcę podzielić się z Tobą jedną z moich ulubionych metod relaksacji jaką jest FLOATING.

Nie jest to jeszcze dość popularna metoda a szkoda, bo w świecie pełnym stresu przynosi upragnione ukojenie.

Floating zwany deprywacją sensoryczną lub bardziej naukowo Flotacją R.E.S.T. (od ang. Restricted Enviromental Stimulation Technique – terapia ograniczonej stymulacji środowiskowej) oddziałuje na wszystkie zmysły, pozwalając im odpocząć i zniwelować skutki przeciążenia nadmiarem bodźców. Przynosi głębokie odprężenie w zaledwie kilkadziesiąt minut.

Współczesny rozwinięty technologicznie świat sprzyja przebodźcowaniu, co nie pozostaje bez wpływu na funkcjonowanie organizmu i na dobre samopoczucie. Opisałam ten temat szerzej w innym artykule na moim blogu: https://bemindfulness.pl/przebodzcowanie-dolegliwosc-przyszlosci/

Tutaj skupię się już na opisaniu samej metody relaksacji przez deprywację sensoryczną.

CO TO TAKIEGO?

Deprywacja sensoryczna polega na zamierzonej redukcji lub usunięciu bodźców działających na jeden lub kilka zmysłów. (Wikipedia).

Może zdarzyło Ci się użyć zatyczek do uszu czy opaski na oczy, aby zapewnić sobie ciszę i spokój w trakcie snu. Podczas głośnych koncertów muzycznych możemy zobaczyć dzieci z nałożonymi słuchawkami wyciszającymi. Podobnych używa się na przykład podczas podróży helikopterem.

Bardziej złożone przyrządy jak komora deprywacyjna służąca do floatingu mogą odciąć od bodźców więcej zmysłów naraz. Pełnej deprywacji nie da się osiągnąć, bo jeśli nawet odetniemy bodźce zewnętrzne, to wciąż możemy słyszeć własny oddech czy odczuwać sygnały i dźwięki dochodzące z wnętrza ciała,

Zanim przejdę do szczegółów doświadczenia chcę zwrócić Twoją uwagę na to, że krótkotrwała deprywacja może być dla organizmu relaksująca, jednak długotrwała może prowadzić do skrajnego niepokoju, halucynacji, natłoku myśli a nawet depresji. Osobiście, na początku floatowałam 30 minut, teraz korzystam z sesji 60-minutowych. Mam także świadomość, że może wywołać różne skutki u różnych osób.

Co jeszcze istotne, umiejętność wprowadzania siebie w stan długotrwałej medytacji może ułatwić odnalezienie się w tym doświadczeniu a wręcz potęguje jego skutki.

KOMORA DEPRYWACYJNA

Po raz pierwszy taki zbiornik został użyty w 1954 roku przez Johna C. Lilly’ego w celu zbadania efektów deprywacji sensorycznej.

Jest to kapsuła wypełniona roztworem siarczanu magnezu, tzw. solą Epsom, o temperaturze zbliżonej do temperatury ludzkiego ciała (34,5 °C). Kapsuła jest płytka, woda sięga łydek lub kolan w pozycji stojącej a wysokie zasolenie unosi nas na powierzchni, nawet wtedy, kiedy nie potrafimy pływać.

Możemy się w niej prawie całkowicie odciąć od bodźców dzięki ciemności, ciszy i unoszeniu się na wodzie. Ponieważ otaczający nas roztwór ma temperaturę ludzkiego ciała, doświadczamy wrażenia unoszenia w pustce.

Dodatkowo zanurzenie w soli Epsom działa nie tylko rozluźniająco, ale dostarcza do organizmu magnez i potas, korzystnie wpływa na cerę, wzmacnia włosy i paznokcie. Przyspiesza gojenie blizn, służy osobom cierpiącym na atopowe zapalenie skóry, łupież czy łuszczycę.

W kapsule mamy możliwość całkowitego wyłączenia światła lub pozostawienia niebieskiego światła, które wykorzystuje się w terapii chorób skóry (wykazuje działanie bakteriobójcze). Takie światło sprzyja też koncentracji, łatwiej wejść nam w stan medytacji.

JAK PRZEBIEGA SESJA FLOATINGU?

Sesja terapeutyczna w komorze trwa do godziny.

Przez pierwsze 40 minut można doświadczyć swędzenia w różnych częściach ciała. Czasem podobne odczucie towarzyszy nam podczas wczesnych stadiów medytacji.

Ostatnie 20 minut często kończy się zmianą częstotliwości fal mózgowych z beta lub alfa na fale theta. To podobny stan, który następuje na krótko przed zaśnięciem, lub przy wybudzaniu ze snu.

Zachowując całkowitą przytomność znajdujemy się jednoczenie w stanie głębokiego relaksu, wyciszenia a synchronizacja obu półkul mózgowych wpływa na zwiększenie zdolności kognitywnych: uczenia się, kreatywności, interpretowania faktów czy rozwiązywania problemów. Podobne efekty możemy uzyskać w stanie głębokiej medytacji.

Prof. Thomas E. Taylor z Texas A&M University dowiódł nawet, że w takim stanie mózg może łatwiej przyswajać nowe informacje. słuchając nagrań z nieznaną im wcześniej treścią. W porównaniu z grupą kontrolną, która leżała tyle samo czasu na sofie w ciemnym pokoju, ich zdolność zapamiętywania, kojarzenia oraz składania faktów w większą całość była znacznie lepsza. Zapis elektroencefalograficzny (EEG) wykazał, że u osób poddanych deprywacji pojawia się znacznie więcej korowych fal theta (o częstotliwości 4–7 Hz). Zdaniem części uczonych mają one silny związek z procesami uczenia się (a konkretnie – konsolidacją śladów pamięciowych, czyli engramów).

Przykład deprywacji w komorze opisał Stanisław Lem w jednym z opowiadań o pilocie Pirxie „Odruch warunkowy”. Deprywacja sensoryczna jest stosowana w niektórych rodzajach psychoterapii (terapia Arthura Janova). Badania nad skutkami deprywacji sensorycznej prowadził między innymi psycholog John Zubek

KORZYŚCI JAKIE MOGĘ UZYSKAĆ?

Sven-Ake Bood ze szwedzkiego Karlstads Universitet badał wpływ deprywacji na samopoczucie osób cierpiących z powodu stanów lękowych, przewlekłego stresu, depresji i fibromialgii (schorzenia charakteryzującego się m.in. bólami stawów). Okazało się, że wystarczyło zaledwie 12 sesji, by u pacjentów zaczęły ustępować przykre dolegliwości.

W trakcie sesji deprywacyjnej, mózg uwalnia także endorfiny, czyli hormony szczęścia. Zmniejsza się także poziom kortyzolu, czyli hormonu stresu oraz adrenaliny. Co więcej, przebywanie w komorze powoduje, że nie odczuwa się siły ciążenia, to z kolei korzystnie wpływa na układ kostno-stawowy, co może przynieść korzyści osobom z problemami ortopedycznymi czy reumatologicznymi.

Co więcej, odcięcie od zmysłów działa stymulująco na układ przywspółczulny i zwiększa wydzielanie limfocytów T, które odpowiadają za odporność organizmu i obniżenie ciśnienia krwi.

Sesje w komorze deprywacyjnej poleca się także jako formę terapii zaburzeń psychicznych i uzależnień.

Wśród tylu pozytywnych skutków mogą zdarzyć się też mniej przyjemne odczucia. Nuda, dłużący się czas przebywania w ciszy, brak wygody w kapsule albo nawet uczucie klaustrofobii – kapsuła nie jest zbyt duża w rozmiarze.

Ta metoda relaksacji, stosowana w odpowiednich, przytulnych warunkach może przynieść wiele korzyści, jednak nadmierne przebywanie w stanie izolacji od bodźców zamiast ulgi, może dostarczyć niepokoju, lęków czy nasilenia natrętnych myśli. Używaj z rozwagą.

Zdjęcia zostały zrobione w moim ulubionym HOLY SPA & CAFE w Krakowie, przy ul. M. Kuczkowskiego 16 (www.holyspadandcafe.pl)

Źródła:
Wikipedia, Focus.pl, Zwierciadlo.pl, Lumine.me

09/01/2023 0 comments

DZIEŃ OTWARTY NA UWAŻNOŚĆ

by Magdalena Grzesło 14/07/2022

Autor: Magdalena Grzesło

DZIEŃ OTWARTY NA UWAŻNOŚĆ

Doświadcz obecności siebie, w sobie i dla siebie.

Odpocznij od nadmiaru bodźców, obowiązków i codziennej rutyny.

Pielęgnuj wewnętrzną ciszę w obecności innych, odkrywając dobrodziejstwa, które ze sobą przyniesie.

KTO MOŻE WZIĄĆ UDZIAŁ W WYDARZENIU?

Każdy, kto ma choćby niewielkie doświadczenie w medytacji. Jest to konieczne, ponieważ w trakcie warsztatów nie są przekazywane bazowe instrukcje na temat pozycji w praktyce czy celu jej wykonania. Medytujemy oszczędzając słowa.

GDZIE I KIEDY?

Dzień Otwarty Na Uważność odbędzie się:

7 sierpnia 2022 (niedziela)
w godzinach 10-16
w Holi Body&Mind Center, przy ul. Siewnej 30b w Krakowie

CO MNIE CZEKA NA WARSZTATACH?

Formalne i nieformalne praktyki medytacyjne, proste pozycje jogi a wszystko przetykane przerwami na posiłek i spacer.

JAK SIĘ PRZYGOTOWAĆ?

Rozpocznij praktykowanie ciszy od wybudzenia.
Nie włączaj telefonu lub wycisz go, poinformuj wcześniej bliskich, że to dzień wyłącznie dla Ciebie.
Uważnie przeprowadź poranną toaletę i higienę.
Zjedz uważnie i w ciszy zdrowe śniadanie.
Przybądź punktualnie na miejsce wydarzenia.

JAK PRZEBIEGA DOŚWIADCZENIE?

Przywitaj się z innymi uczestnikami przez delikatne skinienie głowy.
Przez cały dzień unikaj raczej kontaktów wzrokowych, skup całą uwagę na sobie i swojej praktyce.
Nie używaj głosu, a jeśli Twój komunikat jest niezbędny – zapisz go na kartce.
Podążaj za prowadzeniem nauczyciela porzucając wszystkie obawy. Zaufaj procesowi i prowadzeniu.
Otwórz się na wszystko, co się wyłoni wyłączając ograniczenia i oczekiwania.
Doświadczaj…bierz czynny udział w praktykach…notuj…

JAK ZAKOŃCZYĆ DZIEŃ?

Praktykę zakończymy pożegnaniem w kręgu, w którym będzie można zabrać głos dzieląc się doświadczeniem lub dać sobie prawo do jego braku.
Po opuszczeniu Holi pozostań wewnątrz swojej ciszy do końca dnia, o ile to możliwe logistycznie : )

CO ZABRAĆ ZE SOBĄ?

na miejscu są maty, koce i poduszki medytacyjne, ale jeśli wolisz własne – zabierz
wygodny strój do ćwiczeń
zimny posiłek na lunch, na miejscu nie ma kuchenki do podgrzania
kawę/herbatę w termosie (na miejscu jest czajnik i filiżanki i woda)
deserowe przekąski na przerwy
notatnik, długopis
słuchawki z muzyką wykluczamy ale książka może być

14/07/2022 0 comments